Kawawang Artista

Kawawang artista, yan na lamang ang nasasabi ko sa tuwing pikit-mata akong bumibili ng mga piniratang CD. Siguro naman kasi kung babawasan ng mga taong ito ang presyo ng kanilang produkto, malamang ay ma-enganyo akong bumili. Isipin mo na lang, bibili ka ng isang CD na naghahalaga ng 250 pag local 450 pag international. Aba! Ilang kilo ng bigas na rin ‘yan ha! Sa mahal ng bilihin ngayon, dapat maging praktikal tayo.

Sa mga malls tulad ng 168, Tutuban, atbp. na nagtitinda ng mga piniratang CD, ay kumpol-kumpol ang mga tao. Bakit? Simple lang, gusto rin nilang marinig/mapanood ang kanilang mga iniidolo. Alam nilang mali ang bumili nito, pero sadyang hindi mapigilan. Ikaw nga, bibili ka pa ba ng mamahalin kung meron namang katulad na mura?

Kung iisipin mo, ngayon ay iba na ulit ang nauuso. Kung dati pirated CD, ngayon ay Limewire na. Kung dati binibili mo pa sa mga pirata, mga tindero/tindera ng pirated CDs, ngayon ay pipindutin mo na lang sa internet! Aba! ‘Eto ba ang halimbawa ng paggamit ng teknolohiya?! Haha! Gusto ko ‘to!

Isa pa siguro sa mga nakakaapekto sa mga artistang ito ay ang pagtaas ng bilang ng mga taong may MP3/MP4 Player. Tulad ng iPod, Zune, atbp. Sa totoo lamang kapag nabili mo na ang mga gadgets na ito, ay hinding-hindi mo mapipigilan ang iyong sarili na mag-rip o kumuha ng kanta sa net. Muli, dahil mahal ang bawat kanta!

Sa tingin ko lamang, may pag-asa pa namang mabuhay muli ang pagbili sa mga ORIGINAL CDs. Eto ay kung isasantabi nila ang malaking kita, at makukunteto sa kakaunti. Isipin na lang nila, kung maliit ang kita,  mura ang produkto, marami ang bibili, maraming kita!

Haha! O s’ya s’ya.

“Ate, meron ka na ba nung concert ni…….”

-Brent.

Pagkain sa Kalye

Fish balls, Shrimp balls, Chicken balls, Kikiam, at kung anu-ano pang balls yan! Hahaha!

Dito sa Pinas, pangkaraniwan na ang mga scenario na may naglalako ng mga ganyan. Kadalasan silang matatagpuan sa mga oras ng merienda lalo na sa hapon. Pag dadaan na sila, para silang artista na pagkakaguluhan ng mga taong naghahanap ng panawid-gutom.

Manong : Fishboooolllll!

Kapag sumigaw na si Manong ng ganyan. Ihanda na ang iyong mangkok at tinidor, kung ikaw ay pihikan. At kung ikaw naman ay koboy, makipagunahan ka na sa pagkuha ng stick sa mga tao dun sa kariton ni Manong. Diyan na magsisimula ang animo’y food shortage dahil sa paguunahan ng tao sa mga nalulutong bola-bola.

Magsisimula ng umamoy sa paligid ang amoy ng mga bola-bolang naluluto.

Na parang tukso, dahil kapag naisipan mong bumili ay hindi mo na nanaisin. Bakit? Diyos ko! Para kasing mga langgam ang mga tao na pinagkakaguluhan ang kanilang Reyna.

Manong : ANONG SAUCE MO?

May iba’t-ibang variant ang sauce mo sa iyong bola-bola. Ako, dun lang ako sa maanghang. Ang iba naman dun sa matamis. At yung iba dun sa parang suka na may tinadtad na sibuyas at sili. Pero ang iba, talagang nagpapauso! Pinaghahahalo-halo ang mga sawsawan, sweet-chili, sweet-suka at kung anu-ano pa man!

Manong : Oh, bayad niyo?

Ayan na! Diyan na magtatago ang mga 1-2-3 boys! Yung mga tipong tutuhog ng mga bola-bola pag nagkakagulo na. Pagka-tuhog ay lalakad na ito ng palayo sa kariton. Hahaha! Exciting!

Manong : Wala ng bibili?

At diyan matatapos o magsisimula ang food trip para sa mga tao sa lansangan.:)

Cellphone

Dati, ang mga cellphone ay hindi pa ganoong pinapansin. Hindi pa sila ganun ka importante sa ating buhay. Hindi rin sila ganun ka-garbo at higit sa lahat hindi sila PRESYONG-GINTO!

Dati, ang mga cellphone ay kadalasan lamang dala ng mga negosyante o mga taong laging wala sa kanilang mga tahanan. Hindi ito makikita na dala-dala nating mga kabataan

Naikwento nga pala sa akin ng daddy ko, dati siyang nag may-ari ng cellphone na tulad nung nasa gilid, na dati ang mga cellphone ay hindi text-enabled. Ang mga cellphone nuon ay puro lamang TAWAG! Aba, sosyal!

Pano kaya kung ganyan pa rin ngayon? Siguro marami nang namulubi kakabili ng load!

PERO ngayon! Iba na ang mga cellphone! Isa na itong pangangailangan sa ating buhay. Pagandahan ng model, at pagandahan ng features ang labanan. Mas kakaiba, mas sikat ka!

Kung dati mga negosyante lang ang may dala nito, ngayon ay isa na rin itong dalahin ng kabataan. Dahil ito ang kanilang ticket para makausap ang kanilang mga kaibigan.

Kung dati ay hindi text-enabled ang mga cellphone, ngayon ay isang malaking HINDI na! Dahil ngayon, hindi na uso ang tumatawag dahil sa dalawang pangkaraniwang rason.

Una, “Wala akong load ‘eh!”

Pangalawa, “Tawag?! Ang mahal niyan! I-text mo na lang!”

Ngayon, ang bagong in ay ang texting. Pabilisan, paartehan, at kung anu-anong pakulo. Andiyang nagtetext na hindi naka tingin, tulad ‘ko! Andiyang may kung anu-anong smiley ang nilalagay. At siyempre ang napaka-infamous na paglalagay ng letrang “H.” Na kinakabit sa mga salita tulad ng PO at OPO na nagiging POH at OPOH.

Hahaha! Nakakubos ng hininga yang POH at OPOH na ‘yan ha! Parang, OPOhhhhhhhhh.

Ikaw? Ano bang cellphone mo?

Brent.

Slumbook

Naalala ko pa nung nasa elementarya ako ay usong-uso ang slumbook. Kahit ako, naka lagpas bente ata ako nun! Nakakaadik kasi yung iba’t-ibang design. Natatandaan ko pa nun pagandahan ng slumbook, pamahalan, at paramihan ng mga nakasulat. Paminsan ay nagsisimula ito ng tuksuhan at awayan. Paminsan din ay nagsisimula ito ng pagkakaibigan at pagmamahalan.

“Who is your best friend?”

“Who is your crush?”

“What traits do you look for a BF/GF?”

“Motto in life.”

“Favorite Food.”

“Favorite Music.”

at siyempre ang walang ka-kupas-kupas na

“Dedication.”

Kapag mali ang panglanan ng nasulat mo sa naunang dalawang tanong ay ihanda na ang iyong sarili sa :

SCENE 1

Ang dapat na Best Friend mo : Ui, nabasa ko sa slumbook ni ______ na iba ang best friend mo.

Ikaw : Ahh, kasi matagal ko na siya best friend. Kababata ko siya.

ADNBFM : Ahh ganon ba. *simangot* *tatawagin ang isa pang ka-clase niyo.*

Yung isa niyo pang ka-clase : Oh bakit?

ADNBFM : Kasi iba sinulat niya dun sa slumbook. Kaya ikaw na lang best friend ko ha! GALIT na natin yan.

SCENE 2

Ikaw : *papasok sa room*

Pagpasok sa room.

Ka-clase mo : YIIIIIII! [Pangalan mo] LOVES [Pangalan ng “crush” mo]! Bagay! Yiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!

Hahahaha! Nakakamiss ang ganyang mga eksena ‘no?! Kasi naman ngayon wala ng masyadong gumagamit ng slumbook. High tech na tayo ngayon at pati mga kabataan ay meron ng FRIENDSTER, Multiply, o MySpace.
So tulad ng nakagawian sa mga Slumbook.

“LEAVE YOUR DEDICATIONS HERE.”

-Brent

Kape

Kung dati ang kape ay para lamang pampagising sa umaga. Ngayon ay, isa na rin itong icon o estado mo sa hagdanan ng lipunan. Ika nga nila, sosyal ang FRAPPUCINO o kung ano pa mang “cino” iyan. Basta nasa-starbucks o ano pa mang kapihan na lalagpas sa 100 ang isang baso ng kape; masasabihan ka ng MAYAMAN at SOSYAL.

“Talaga lang ha?!” – Brent. 🙂

At dahil sa lumalaking kaadikan sa Kape. Ay may bagong pakulo ang mga barista, mga tiga-gawa ng kape, sa iba’t-ibang panig ng mundo. Kanila itong tinawag na LATTE ART.

Muli, maraming salamat sa WORLD WIDE WEB sa mga imahe.

Ang kyut diba? Hehe, magkano naman kaya yan?!