Tak-tak-tak-tak, TING!

Nakakatuwang isipin na ng dahil sa teknolohiya natin ngayon, ay lalo at lalong napapadali ang ating buhay. Natatandaan ko nuong bata pa ako, kakaunti lang ang gumagamit ng PC. Kadalasan kasi ay typewriter ang ginagamit para sa mga mahahalagang papeles. Natatandaan ko pa nga nung una akong nakapag-type gamit ang typewriter. Naipit yung isang letra at natakot ako dahil akala ko ay nasira ko na ‘to! Hahaha! Kasi naman ang tanga-tanga nung typewriter ‘di man lang ako sinabihan na wag kong diinan. Hahaha!

Kapag may mali kang nai-type ay kailangan mo pang gumamit ng liquid eraser o snowpeyk. Maririnig mo rin ang paulit-ulit na *ting!* na ang ibig sabihin ay ibalik mo na ko sa unang line. Maririnig mo rin ang nakakairitang tunog na *tak-tak-tak* sa bawat pindot ng letra.

Pero ngayon iba na, maraming salamat sa nakaimbento ng MS Word! Dahil ‘eto na ang pumalit sa nakasanayan nating typewriter. Kapag may mali kang nai-type, hindi mo na kailangan pang maghagilap ng snowpeyk. Dahil sa pindot lamang ng backspace ay ok na! Sige nga, gamitan mo nga ng snowpeyk yang monitor mo! Hahahaha! Hindi mo na rin ang maririnig ang mahiwagang *ting!* sa tuwing ililipat mo sa kasunod na linya ang iyong tinatype. Kasi ngayon, kapag narinig mo na ang *ting!* na ‘yan, aba-aba kabahan ka na. Isa lang ang ibig sabihin niyan, nag-hang na ang PC mo! Hahaha! At ang ibig sabihin nun ay, sige na simulan mo na yan ulit mahaba pa ang gabi! 

Nakakatuwa talagang isipin, ng dahil sa katalinuhan ng tao. Napapadali ang ating buhay, mas nagiging maayos ito at maginhawa. Hay, sana makaimbento rin sila ng bagay na tinatype na lahat ng iniisip ng isang tao!

Oh siya, magta-type muna ako ulit ha!

*tak-tak-tak* 

Yan yung sinisigaw nung mama kanina habang papasakay kami ng kuya ko sa Jeep na may biyaheng Sangandaan – Pajo – Divisoria.

Hay, o sige simulan ko na ‘tong nakakabaliw kong kwento. Galing kasi kami sa Kapilya, INC po ako, o Simbahan. Tapos nung natapos na yung pagsamba edi siyempre nagmamadali na kaming umuwi kasi alas-sais na. Paglabas namin, aba ang husay! Trapik! Eh kahit ano namang gawin namin dun lang talaga ang daan pauwi, no choice sumakay na rin kami.

Etong nasakyan naming jeep mautak ang driver! Naisipan ba namang mag-counterflow. Eh ‘di sige, counterflow siya. Tapos nung pag-counterflow niya trapik din! Hahahaha! Eh ‘di no choice nanaman siya, pumasok na siya dun sa mga kalye-kalye. Dito ko nakita ang ilan sa mga bagay na sa Pinas mo lang makikita. Tulad na lang ng mga sumusunod

1. Nagba-basketball sa mga kalye.
2. Mga humps na gawa sa gulong na pinutol at inilatag sa kalyhe. 
3. Kabi-kabilang parlor at barberya. Nagtataka tuloy ako kung lahat ba sila ay nakakuha pa ng customer dahil sa sobrang dami nila. Hahaha!
4. Mga kainan sa tabi ng kalsada. Siyempre bilang nursing student, kung anu-ano nanaman ang pumapasok sa utak ko. Tulad na lang ng “Microorganisms will contaminate the food” etc.
5. Ginagawang parking lot ang kalsada. Tulad na lang dun sa isang kalyeng dinaanan nung driver, kabi-kabila ang mga sasakyang nakaparada.
6. At siyempre, para matustusan ang mga pangangailangan ng may ari ng sasakyan sa kalsada, kabi-kabila rin ang mga Carwash! Haha!
7. Mga tambay na parang walang problema. ‘Buti pa sila, hindi mukhang haggard! Haha!
8. At ‘eto ang pinaka-kakaiba sa lahat! Alam niyo yung office chair diba? Imbes na upuan ginawa nung isang batang babae humiga dun. Yung lalake naman pinaikut-ikot yung upuan na parang kang nanonood sa perya! Hahaha! Pilipino nga naman!

Hay! Muli nanaman akong nagbabalik sa aking blog! Aba, ilang buwan din akong natigil sa pagpa-publish dito ah! Kasi naman kasi, sobra na talagang busy. Pero, di ko na masyadong ipapasok dito yung mga ka-haggardan sa buhay ko! Baka mamaya makalbo kayo sa pagbabasa! Hahaha!

Ayon, sige ia-update ko ‘to ulit. Abang-abang na lang kayo sa mga iku-kwento ko.

Toxicated na kaming mga 2nd year A.H.S.E. Students ng FEU. Tulad nga ng sabi ni Mr. Bolo, ang aming Ana-Physio Professor, dapat kaming maging gimpers. Gimpers o sa tagalog sobra-sobra ang effort. Kasi naman nung 1st year pa lang kami, napaka-lax namin. Parang wala lang, dedma lang kami nun. Akala namin yung pagtulog namin ng mga 10 dati ay pagpupuyat na. Yun pala, maaga pang tulog yun para sa mga tulad naming 2nd year!

Kasi naman, pano ka naman makakatulog ng mahimbing kung alam mong may short-quiz-turned-long-exam bukas! Yung tipong short quiz pero magugulat na lang kayo 30+ items na pala! Pano pa kaya yung Long Exam?! Hahaha! Ok, balik sa usapan. Yun nga, yung tulog na alas-diyes ay maaga na kasi kadalasan alas-dose o wala na talagang tulog. Hahaha! Lalo na kapag may RetDem.

Tulad ngayon, habang nagba-blog ako marami nang naka-pila sa aking mga dapat tapusin. Mabuti na lang at wala akong pasok bukas, na-delay kasi yung start ng RLE namin. Ayun pa pala! Yung RLE! Naku, pag nagsimula na yun. Wala na talagang tulugan! Hahaha! Panigurado magiging mabenta ang mga concealer niyan!

-Brent

Kapag patapos na ang school year, ang mga studyante ay parang may mystical power at abot-tenga ang tuwa.

Sa simula ng summer vacation, ang mga studyante ay atat na atat na magpupunta sa mga beach o swimming pool. Masayang-masaya rin sila dahil wala ng pasok at libre na silang magpuyat o magpa-umaga.

Sa gitna ng summer vacation, masaya pa rin ng konti dahil libre pang gumala. Libre pa ring magpuyat o magpa-umaga. Ngunit, nababato na ng kaunti dahil paulit-ulit na lang ang kanyang ginagawa.

Kapag patapos na ang summer vacation, masaya pa rin dahil pwedeng magpuyat o magpa-umaga. Ngunit, mas masaya dahil malapit na ang pasukan! Na ang ibig sabihin ay:

1. May baon.
2. Makikita ulit ang mga kaibigan.
3. Makakagawa nanaman ng mga bagong kaibigan.
4. Makakapag-lakwatsa kasama ang mga kaklase!

Ang saya diba! Hahaha! Ang gulo talaga ng isip nating mga studyante. Kapag naman nagsimula na ang pasukan, ang idadaing naman natin ay “sana magbakasyon na” o “sana walang pasok bukas” at ang pinakagasgas sa lahat “sana bumagyo bukas.” [KAHIT ALAM AT NAKIKITANG HINDI NAGUUULAN. Hahahahaha!]

“Kuya, wala na bang tawad?! Tatlo naman kaming bibili eh!”

Yan ang maririnig mo samin kanina kung kasama ka naming bumibili. Nung nasa National Bookstore Recto Branch kami, ang lagi naming hanap ay yung mura pero may kalidad. Tulad nung notebook na nakuha ko P23 lang siya, ang ganda ng cover si Jughead! Maganda rin naman yung papel niya, manipis nga lamang ng konti kumpara sa Cattleya o Corona. Pwede na rin yun! Kahit naman maganda ang notebook pero kung hindi naman susulatan, wala ring kwenta. Isa pa, ang mahal na kaya ng bilihin ngayon! Dapat maging praktikal.

Eto pa isang scenario, habang nagwi-withdraw yung classmate ko, nakita namin yung isang libro na pinapahanap sa amin yung “Fundamentals of Political Science.” S’yempre kami itong si matipid, tinanong namin dun sa mga Second-Hand Books kung magkano. At sa aming swerte, P150 lang siya! Ang totoo palang presyo niya ay P250. Akalain mo yun! Ang laki ng natipid namin!

Hays, o sige-sige dito na lang muna. Kapag may mga Recto-Morayta Escapades pa kami ay ik-kwento ko na lang muli.

-Brent.

Hindi ko inaasahan na magiging ganto ako ka-busy, lalo na’t 2nd year Nursing Student pa lamang ako. Haha! Pano pa kaya kapag tumaas na ang aming year? Hay!

Sige sige, dito lang muna. Kamusta ka?

Kung dati ang bigas ay napaka-mura, at kayang bilin ng tao. Ngayon ay para na rin itong ginto sa taas ng presyo. Dahil sa pinapalabas na rice shortage umano ng gobyerno. Rice Shortage ba talaga o panakip-butas lamang sa ZTE Deal?

Hay nako! Kahit naman anong gawin nating pag-iisip, kapag hindi gusto ng nakataas tatakpan kapag gusto mas lalong ipagmamalaki.

“Kawawang Pilipino,” yan ang laging nasasabi ng aking mga magulang sa tuwing nakikita nila ang mga taong nakapila sa NFA Rice. Dito kasi sa lugar namin isang beses sa isang linggo ang punta ng trak ng NFA. Sa trak na yon ay may mga NFA Rice na binebenta ng P18.50 o paminsan P2x.xx.

Sa tuwing dadating yung trak ng NFA, ay parang may dumadating na artista sa aming lugar. Papapilahin ang mga tao sa amin at sasabihan na hanggang limang kilo lamang ang kanilang mabibili. Naku po! ‘Eh pano yung kung sa NFA Rice lang sila umaasa? Balik sa kwento ko, kapag nandiyan na ang trak ay parang pila na sa WOWOWEE ang pila sa likod ng trak. Kapag minalas-malas ka pa ay mauubusan ka pa ng bigas.

KAWAWANG PILIPINO!

-Brent.

‘Yan ang pumapasok dati sa isipan ng Pilipino kapag sinasabi ang salitang tsinelas. Natatandaan ko pa nung bata ako, ang tsinelas ko dati yung may mga cartoon character. Yung pinaka-minahal kong tsinelas nung yung garfield. Haha, ang kyut kasi!

Dati patay na patay ako sa Islander na puti. Yung may lining na brown tapos may print ng maliit na yate! Hay, hanggang ngayon, 16 y/o, hindi pa rin ako nakakabili ng isang pares ng Islander.

Eh kasi naman yung nanay ko. Kapag sinasabi kong ibili niya ko ng Islander, ang sasabihin ba naman.

“Huwag na Islander, mag-ipon ka na lang ng konti. Bibili kita ng HAVAIANAS.”

Ayan na! Ayan na si HAVAIANAS ang goma na may ginto. Kung dati RAMMBO, BANTEX, SPARTAN, O ISLANDER ang uso. Ngayon hindi na! Hindi mo na nga ata makikita na suot ng tao yang mga yan eh. Ang uso na kasi ngayon ay HAVAIANAS, CHARCOAL, IPANEMA, CROCS, at iba pa.

Tulad ng Kape, ngayon ang tsinelas ay simbolo na rin ng kinatatayuan mo sa hagdanan ng lipunan. Sa mall, hindi na uso ang mga taong naka-sapatos. Ang uso na ay yung pagandahan at pamahalan ng tsinelas. Andiyang naka-suot ng Havaianas High ang kababaihan, nakasuot ng Crocs ang kalalakihan, at ang mga bata ay nakasuot din ng Crocs!

Aba sosyal! Hindi ko inaakalang magiging pang-lakwatsa ang tsinelas. Akala ko ay para lamang sila sa ating mga bahay.

Gusto ko lang bitiwan ang mga katagang ito para sa mga taong mahilig kumolekta ng tsinelas.

“Kapag Havaianas ba ang ginamit mo sa tumbang preso, ay mas malayo ba ang tilampon ng lata?”

Kumbaga, wala naman yan sa tatak ng tsinelas na suot mo. Nasa pagdadala yan kababayan!:)

Ikaw, ano ba ang tsinelas mo?

-Brent.